۳ نتیجه برای انطباقپذیری مسیرشغلی
سید هادی انصارالحسینی، محمدرضا عابدی، پریسا نیلفروشان،
دوره ۱۹، شماره ۷۵ - ( ۹-۱۳۹۹ )
چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مشاورهی انطباقپذیری شغلی بر اشتیاق تحصیلی و عملکرد تحصیلی انجام شد. روش این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل انجام گرفت. جامعهی آماری پژوهش را کلیهی دانشآموزان پسر متوسطهی دورهی اول شهر اصفهان در سال تحصیلی ۹۷-۱۳۹۶ تشکیل میدادند. به منظور انتخاب آزمودنیها ۵۰ دانشآموز به صورت تصادفی انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۵ نفر) و گروه کنترل (۲۵ نفر) قرار گرفتند. برای هر دو گروه، پیشآزمون اجرا شد. گروه آزمایش مدت ۷ جلسهی ۷۵ دقیقهای مشاورهی گروهی انطباقپذیری شغلی اقتباس شده از روش مشاورهی شغلی ساویکاس (هارتونگ و ویس، ۲۰۱۶) را دریافت کردند. در پایان دورهی مشاوره، پسآزمون در هر دو گروه اجرا شد. سپس یک ماه بعد، آزمون پیگیری از هر دو گروه آزمایش گرفته شد. برای سنجش اشتیاق تحصیلی، از پرسشنامهی اشتیاق تحصیلی آرشامبالت و همکاران (۲۰۰۹) استفاده شد. همچنین میانگین نمرات پایانی ترم اول و مستمر ترم دوم بهعنوان پسآزمون و نمرات پایانی ترم دوم، به منظور پیگیری عملکرد تحصیلی دانشآموزان در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر نشان داد که روش مشاورهی انطباقپذیری شغلی بر اشتیاق تحصیلی و عملکرد تحصیلی تأثیر داشته است و همچنین آزمون مقایسههای زوجی در سه مرحلهی پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری نشان داد که میانگینها در پسآزمون افزایش یافته (۰۱/۰>p) و تا پیگیری ثبات داشته است. نتایج حاصل از پژوهش حاضر بیانگر این است که مشاورهی انطباقپذیری شغلی بر اشتیاق تحصیلی و عملکرد تحصیلی تأثیرگذار است.
شیوا شریفی، احمد صادقی،
دوره ۲۱، شماره ۸۱ - ( ۳-۱۴۰۱ )
چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی خودارزیابی بنیادین در ارتباط بین شخصیت و انطباقپذیری مسیر شغلی بر دانشجویان دو سال آخر مقطع کارشناسی دانشگاه اصفهان بود. روش: روش پژوهش توصیفی، از نوع همبستگی بوده که به روش معادلات ساختاری، تحلیل و مدلسازی شد. جامعهی آماری، دانشجویان مشغول به تحصیل در دو سال آخر دوره کارشناسی دانشگاه اصفهان، در سال تحصیلی ۹۷-۹۶ بودند. از این جامعه نمونهای۴۰۱ نفری به روش نمونهگیری طبقهای تصادفی متناسب با جنسیت و شاخه تحصیلی مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل مقیاسهای انطباقپذیری مسیرشغلی ساویکاس و پورفیلی (۲۰۱۲)، خودارزیابی بنیادین جاج و دورهام (۲۰۰۳) و پرسشنامهی پنج عاملی بزرگ شخصیت مک کری و کاستا (۲۰۰۴) بود. یافتهها: نتایج نشان داد که خودارزیابی بنیادین در رابطهی وجدانگرایی (۰۰۱/۰ p <) و برونگرایی (۰۰۱/۰ p <) با انطباقپذیری مسیر شغلی، میانجی نسبی محسوب میشد؛ درحالیکه ارتباط انطباقپذیری مسیر شغلی با تجربهگرایی (۰۵/۰ p <) و روانرنجوری (۰۰۱/۰ p <)، غیرمستقیم و با توافقپذیری (۰۲/۰ p <) مستقیم بود و خودارزیابی بنیادین در این سه ارتباط نقش میانجی برعهده نداشت. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاضر، تأییدی بر اهمیت نقش برونگرایی، وجدانگرایی و سازهی خودارزیابی بنیادین بر افزایش سطح انطباقپذیری مسیر شغلی دانشجویان نزدیک به فراغت از تحصیل میباشد؛ در همین راستا، به نظر میرسد طراحی برنامههایی به منظور افزایش خودارزیابی بنیادین افرادکه منجر به افزایش انطباقپذیری مسیر شغلی ایشان میشود، ضروری است؛ همچنین در طرحریزی این برنامهها، میبایست ویژگیهای پنج عاملی بزرگ شخصیت افراد مورد توجه قرار گیرد.
امیرصالح امین جعفری، پریسا نیلفروشان، محمدرضا عابدی،
دوره ۲۲، شماره ۸۵ - ( ۱-۱۴۰۲ )
چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین انطباقپذیری مسیر شغلی و اشتغالپذیری با میانجیگری متغیرهای خودکارآمدی کاریابی، ادراک پیچیدگی و آمادگی برای شانس در میان بیکاران ایرانی بود. روش: دادهها در این پژوهش از طریق نمونهگیری داوطلبانه و بر روی یک نمونهی ۷۱۹ نفری از بیکاران ایرانی گردآوری شد. دادهها با استفاده از تحلیل مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. جمعآوری دادهها از طریق مقیاس انطباقپذیری مسیر شغلی، مقیاس خودکارآمدی کاریابی، شاخص ادراک پیچدگی، شاخص آمادگی برای شانس و مقیاس اشتغالپذیری انجام شد. یافتهها: نتایج نشان داد ضریب تأثیر انطباقپذیری مسیر شغلی بر خودکارآمدی کاریابی (۰۰۱/۰>p و ۷۵/۰= γ)، ادراک پیچیدگی (۰۰۱/۰>p و ۶۴/۰= γ) و آمادگی برای شانس (۰۰۱/۰>p و ۸۸/۰= γ) به لحاظ آماری معنادار است. علاوهبراین، ضریب تأثیرخودکارآمدی کاریابی (۰۰۱/۰>p و ۳۹/۰= β)، ادراک پیچیدگی (۰۰۱/۰>p و ۱۷/۰ = β) و آمادگی برای شانس (۰۰۱/۰>p و ۶/۰= β) براشتغالپذیری بعنوان متغیر وابستهی درونزا از نظر آماری معنادار است. همچنین انطباقپذیری مسیر شغلی با اشتغالپذیری به طور غیرمستقیم از طریق این متغیرها رابطه داشت. نتیجهگیری: بهطور کلی، با توجه به یافته این پژوهش مبتنی بر وجود رابطه غیر مستقیم بین انطباقپذیری مسیر شغلی و اشتغالپذیری، بایستی خاطر نشان کرد که برای افزایش اشتغالپذیری نه تنها توجه به انطباقپذیری ضروری است بلکه توجه به راهبردهای افزایش خودکارآمدی کاریابی، ادراک پیچیدگی مبتنی بر سیستم تفکر باز و نیز افزایش آمادگی برای شانس اهمیت دارد.