fa مقایسه اثربخشی درمان ذهن‌آگاهی مبتنی بر شفقت و ذهنی‌سازی بر تاب‌آوری مادران کودکان با نارسایی هوشی آموزش‌پذیر مشاوره توانبخشی Rehabilitation counseling پژوهشي Research <h1 dir="RTL" style="text-align:justify"><span style="font-size:9pt"><span style="line-height:80%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">هدف:</span></span></b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:"> پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان ذهن‌آگاهی مبتنی بر شفقت و ذهنی‌سازی بر تاب‌آوری مادران دارای کودک با نارسایی هوشی آموزش</span></span><span dir="LTR" lang="X-NONE" style="font-size:8.0pt"><span style="line-height:80%">‌</span></span><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">پذیر انجام شد. </span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:9pt"><span style="line-height:80%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">روش:</span></span></b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:"> این پژوهش به روش نیمه‌آزمایشی و با استفاده از طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه‌ی آماری شامل مادران کودکان با نارسایی هوشی آموزش‌پذیر شهر فارسان در نیمه دوم سال 1402 بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 45 نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفی در 3 گروه (15 نفر در هر گروه) گمارده شدند. سپس گروه آزمایش اول تعداد 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان ذهن‌آگاهی مبتنی بر شفقت و گروه آزمایش دوم 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان ذهنی‌سازی را دریافت کردند، در حالیکه گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکردند. ابزار اندازه‌گیری پژوهش پرسشنامه تاب‌آوری (کانر و دیویدسون، 2003) و مصاحبه‌ی بالینی کوتاه بود. داده‌های پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد.<b> </b></span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:9pt"><span style="line-height:80%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">یافته‌ها:</span></span></b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:"> نتایج نشان داد هر دو روش مداخله ذهنی‌سازی (001/0> </span></span><span dir="LTR" style="font-size:8.0pt"><span style="line-height:80%">P</span></span><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">) و ذهن‌آگاهی (001/0> </span></span><span dir="LTR" style="font-size:8.0pt"><span style="line-height:80%">P</span></span><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">) بر افزایش میانگین تاب‌آوری و زیر مقیاس‌های آن تاثیر پایدار داشتند، ضمن اینکه مشخص شد بین اثربخشی درمان ذهن‌آگاهی مبتنی بر شفقت و ذهنی‌سازی بر تاب‌آوری و زیر مقیاس‌های آن تفاوت معنی‌داری وجود ندارد (05/0<</span></span><span dir="LTR" lang="X-NONE" style="font-size:8.0pt"><span style="line-height:80%">P</span></span><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">). </span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:9pt"><span style="line-height:80%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:">نتیجه‌گیری:</span></span></b><span lang="FA" style="line-height:80%"><span b="" lotus="" style="font-family:"> با توجه به نتایج به دست آمده از پژوهش، نتیجه‌گیری شد که می‌توان با استفاده از هر دو روش درمان، تاب‌آوری مادران دارای کودک با نارسایی هوشی آموزش‌پذیر را افزایش داد.</span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp;</h1> <b><span style="font-size:8.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Aim</span></span></b><span style="font-size:8.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">: This study aimed to compare the effectiveness of compassion-based mindfulness therapy and mentalization-based therapy on the resilience of mothers of children with educable intellectual disabilities. <b>Methods:</b> A quasi-experimental design with pre-test, post-test, and follow-up assessments and a control group was used. The statistical population consisted of mothers of children with educable intellectual disabilities in Farsan during the second half of 2023. Using convenience sampling, 45 participants were selected and randomly assigned to three groups (15 in each group). The first experimental group received eight 90-minute sessions of compassion-based mindfulness therapy, and the second experimental group received eight 90-minute sessions of mentalization-based therapy. The control group did not receive any intervention. The research instruments included the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC, 2003) and a brief clinical interview. Data were analyzed using repeated measures ANOVA. <b>Findings:</b> The results indicated that both mentalization-based (p < 0.001) and compassion-based mindfulness (p < 0.001) interventions had a lasting impact on increasing overall resilience and its subscales. Moreover, no significant difference was found between the effectiveness of the two treatment methods in enhancing resilience and its components (p > 0.05). <b>Conclusion:</b> Based on the findings, both compassion-based mindfulness therapy and mentalization-based therapy can be effectively used to enhance the resilience of mothers of children with educable intellectual disabilities</span></span> ذهن‌آگاهی, شفقت, ذهنی‌سازی, تاب‌آوری, نارسایی هوشی. Mindfulness, compassion, mentalization, resilience, intellectual disability 150 177 http://irancounseling.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-3007-1&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh kafinia فاطمه کافی نیا Haleh1971@yahoo.com 100319475328460013147 100319475328460013147 No . Ph. D student in General Psychology Department of Psychology, Faculty of Humanities Science, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran. Haleh1971@yahoo.com دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران. Haleh1971@yahoo.com Tayebeh Sharifi طیبه شریفی Ta.Sharifi@iau.ac.ir 100319475328460013148 100319475328460013148 Yes (Corresponding Author), Ph. D General Psychology, Professor, Department of Psychology, Faculty of Humanities Science, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran. (نویسنده مسئول )، دکتری روان‌شناسی عمومی، استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران. Ta.Sharifi@iau.ac.ir Ahmad Ghazanfari احمد غضنفری a.ghazanfari@iaushk.ac.ir 100319475328460013149 100319475328460013149 No Ph. D General Psychology, Associate Professor, Department of Psychology, Faculty of Humanities Science, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran. a.ghazanfari@iaushk.ac.ir دکتری روان‌شناسی عمومی، دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران. a.ghazanfari@iaushk.ac.ir