fa اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر امیدواری و شادکامی افراد مبتلابه سرطان عمومى General پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><strong>هدف:</strong> پژوهش حاضر با هدف &nbsp;بررسی اثربخشی آموزش گروهی &nbsp;مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی &nbsp;بر امیدواری و شادکامی افراد مبتلابه سرطان&nbsp; انجام شد. <strong>روش:</strong> این تحقیق نیمه آزمایشی و از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل و با پیگیری 3‌ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل&nbsp; کلیه افراد دارای &nbsp;تشخیص پزشکی سرطان و مراجعه‌کننده به بیمارستان امید شهر مشهد در &nbsp;سال 1394 بود که از بین آن‌ها 30&shy; نفر به روش نمونه&shy;گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه 15 &shy;نفره آزمایش و کنترل گمارش شدند. افراد گروه آزمایش، آموزش تکنیک‌های درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی را به‌صورت گروهی در ۱0&shy;جلسه‌ دریافت کردند؛ درحالی‌که گروه کنترل هیچ نوع مداخله&shy;ای را دریافت نکردند. جهت جمع&shy;آوری اطلاعات از پرسشنامه‌های شادکامی آکسفورد و امید اشنایدر استفاده شد. <strong>یافته&shy;ها: </strong>نتایج تحلیل کوواریانس یک راهه و آزمون <span dir="LTR">t</span> جفت شده برروی نمرات پیش از درمان، درمان و پیگیری نشان داد که پس از تعدیل نمرات پیش آزمون بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای امیدواری (05/0<span dir="LTR">P<</span>) و شادکامی (01/0<span dir="LTR">P<</span>)، تفاوت معناداری وجود دارد. &nbsp;<strong>نتیجه‌گیری: </strong>بر اساس یافته&shy;های این مطالعه، پیشنهاد می&shy;شود که در&nbsp; مراکز&nbsp; مشاوره و کلینیک های درمانی جهت افزایش امیدواری و شادکامی افراد مبتلا به سرطان &nbsp;از تکنیک&shy;های آموزشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی &nbsp;بهره برد.</div> <div style="text-align: justify;">Purpose: The purpose of this study was to determine the effectiveness of group trainnig based on improving quality of life on hope and happiness of cancer patients. Method: This was a semi-experimental, pre-test, post-test control group desing with follow-up of 3 months. The statistical population of the study consisted of all individuals with cancer diagnosis who referred to Omid Hospital in Mashhad in 2015. 30 individuals were selected by purposeful sampling and interviewed. After initial screening in terms of Hope and happiness variables, they were randomly assigned to two groups of 15 individual (experimental and control). Patients in the experimental group received training on quality of life-based treatment techniques in group format for 2 times a week in 10 session of 90 minutes, while the control group did not receive any interventions. Oxford Happiness and Schneider Hope questionnaire were used to collect data. Results: The results of one-way covariance analysis and paired t-test on pretest, test and follow-up scores showed that after modifying the pre-test scores between two groups, there were significant differnces in hopefulness (P <0.05) and happiness P <0.01). Conclusion: According to the findings of this study, it is suggested that in counseling and therapeutic clinics, the quality of life based therapy should be used to increase the hope and happiness of cancer patients.<br> &nbsp;</div> درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی, شادکامی, امیدواری, سرطان Treatment based on improving quality of life, Happiness, Hope, Cancer 4 29 http://irancounseling.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-641-1&slc_lang=fa&sid=1 Seyedeh Hamideh Naghibi سیده حمیده نقیبی Naghibi1991@gmail.com 10031947532846004760 10031947532846004760 Yes PhD Student in Health Psychology, University of Tehran. Iran. دانشجوی دکترا روانشناسی سلامت؛ دانشگاه تهران، ایران. Zahra Saeedi زهرا سعیدی Zahra.saiedie@gmail.com 10031947532846004761 10031947532846004761 No M.A. in Family Counseling, Ghuchan branch- Islamic Azad University. Iran.. کارشناس ارشد مشاوره خانواده، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قوچان، ایران. Fatemeh Khazaei فاطمه خزائی F.khazai1215@gmail.com 10031947532846004762 10031947532846004762 No M.A. in Clinical Psychology, Torbatـeـ Jam branch- Islamic Azad University. Iran. کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تربت جام.