دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
چکیده: (8 مشاهده)
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی سرسختی روان‌شناختی در ارتباط بین فرسودگی تحصیلی با هوش فرهنگی و خودکارآمدی در دانشجویان افعانستانی یران بود.روش: این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان افغانستانی شاغل به تحصیل در دانشگاه‌های جمهوری اسلامی ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. با توجه به نامحدود بودن جامعه آماری، حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۸۴ نفر برآورد شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران (۱۹۹۷)، هوش فرهنگی آنگ و ارلی (۲۰۰۴)، سرسختی روان‌شناختی کوباسا (۱۹۸۲) و خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (۱۹۸۲) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند.یافته‌ها: نتایج نشان داد خودکارآمدی با ضریب مسیر (β=0/299) و هوش فرهنگی با ضریب مسیر (β=0/135) رابطه مثبت و معناداری با سرسختی روان‌شناختی دارند. همچنین سرسختی روان‌شناختی با ضریب مسیر (β=-0/323) رابطه منفی و معناداری با فرسودگی تحصیلی داشت. در مقابل، رابطه مستقیم هوش فرهنگی و خودکارآمدی با فرسودگی تحصیلی معنادار نبود، اما ارتباط غیرمستقیم آن‌ها از طریق سرسختی روان‌شناختی معنادار بود که نشان‌دهنده نقش میانجی سرسختی روان‌شناختی در مدل پژوهش است.نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد که منابع فردی مانند هوش فرهنگی و خودکارآمدی با سرسختی روان‌شناختی و فرسودگی تحصیلی دانشجویان ارتباط معنادار دارند. این نتایج می‌تواند در برنامه‌های آموزشی و حمایتی مرتبط با بهبود وضعیت تحصیلی و روانی دانشجویان، به‌ویژه دانشجویان مهاجر، مورد توجه قرار گیرد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |